W dzisiejszych czasach dochodzenie odszkodowań od podmiotów odpowiedzialnych za powstanie szkody a w szczególności od zakładów ubezpieczeń nie jest łatwą sprawą. Osoby pragnące dochodzić swoich praw często spotykają się z zaniżaniem odszkodowań, odmową wykonania roszczenia, różnego typu utrudnieniami , brakiem dostępu do informacji.
Są firmy, które oferują pomoc osobom poszkodowanym w wyniku wypadku komunikacyjnego (pasażer, pieszy, kierowca, rowerzysta), poślizgnięcia, potknięcia, upadku, przewrócenia, nieszczęśliwego wypadku w miejscu publicznym, na chodniku, w szkole, w pracy , na wakacjach.
W/w osobom przysługują się odszkodowania komunikacyjne.
Jeżeli ucierpiałeś w wyniku: kradzieży, zalania, spalenia, zniszczenia mieszkania, błędów w sztuce lekarskiej lub leczeniu , bezprawnego zwolnienia z pracy, niewykonania lub niedotrzymania umowy, szkód spowodowanych przez zwierzęta i dzieci, działalności organów administracji i sądów ,szkód w rolnictwie należy ci się odszkodowanie osobowe.
Głównym celem firm zajmujących się dochodzeniem odszkodowań jest skuteczne i szybkie uzyskanie należnego świadczenia dla swoich klientów. Oferują one bezpłatne konsultacje i porady prawne. Zajmują się oni także sprawami nawet sprzed 20 lat. Zatrudniają doradców prawnych, biegłych rzeczoznawców , konsultantów prawnych specjalizujących się w dochodzeniu odszkodowań itp., którzy udzielają rzetelnych i fachowych porad. W momencie zgłoszenia sprawy firma wyznacza opiekuna , który kontaktuje się z klientem informując o przebiegu na każdym jej etapie. Może bezpłatnie zobaczyć historię sprawy z uwzględnieniem pism skierowanych w ich imieniu a także wszelkie odpowiedzi na nie. Najczęstszym problemem z jakim zwracają się klienci są odszkodowania wypadkowe.
W przypadku negatywnej odpowiedzi ubezpieczyciela lub innego podmiotu firmy sporządzają odwołania od decyzji lub interweniują u odpowiednich organów zajmujących się daną sprawą
( m.in. Rzecznika Praw Ubezpieczeniowych).
Jeżeli w ten sposób nie odnosi skutku w porozumieniu z klientem wnoszą sprawę do sądu.
Naprawdę warto skorzystać z pomocy takich firm gdyż jest to łatwiejsza droga do uzyskania odszkodowania.

Brahma - konstruktor wszechświata, jego moc i elementy stwórcze pochodzą od Wisznu, i to On, a nie Brahma, jest także zachowawcą i utrzymującym wszechświaty. Siwa doprowadza do końca każdy okres zwany kalpą, aż do zagłady świata. Brahma jest bogiem osobowym, przedstawianym jako brodaty mężczyzna, niekiedy z czterema lub pięcioma głowami i czterema ramionami. Żoną Brahmy jest Saraswati.

Życie Brahmy wymierza cykl kosmicznego czasu. Po upływie stu lat życia Brahmy płomienie ognia mają pochłonąć wszystko razem z nim samym. Przez dalsze sto lat kosmos ma istnieć w umyśle Wisznu, aby w oznaczonej chwili pojawić się z nowym demiurgiem. Obecnie żyjemy w pierwszym dniu 55 roku obecnego Brahmy (w wieku kali jugi).
Wisznu jest przedstawiany jako dobry i przyjazny. Ma on postać młodzieńca z błyszczącym diademem, siedzącego na kwiecie lotosu, jeżdżącego na mitycznym ptaku Garudzie, albo spoczywającego na wężu świata.

W etyce hinduizmu akceptowane są trzy cele życiowe i zarazem drogi do szczęścia:

1. dharma - dążenie do osiągnięcia doskonałości moralnej.
2. artha - uczciwe dążenie do osiągnięcia majątku, władzy i innych pożytecznych rzeczy.
3. kama - dążenie do osiągnięcia rozkoszy zmysłowej. Zasady kamy wyjaśnia - Kamasutra - zasady miłości erotycznej.

Kult polega na oddawaniu czci przez składanie ofiar w świątyniach głównie z kwiatów, owoców, orzechów kokosowych, beteli. Wyciągnięcie rąk, śpiewanie hymnów, noszenie w procesjach, ubieranie bóstwa, malowanie, palenie przed nim kadzideł i lamp.

W kulcie Kali zdarzają się ofiary krwawe, składane są z bawołów, kogutów, kóz, owiec. W domach znajdują się małe kapliczki lub ołtarzyki bóstw, gdzie dokonuje się codziennej ofiary (pudży).

Ważnym obrzędem kultowym są święte kąpiele, zwłaszcza w Gangesie, przypisuje się im moc usuwania wszelkich skaz oraz przewinień, moc uwalniania od chorób i dolegliwości.

Zwłoki powszechnie pali się na stosie, niegdyś z ciałem męża palono wdowę, sati (praktyka ta) została zakazana przez Anglików w 1829 roku. Ascetów grzebie się, nadając ciału pozycję kuczną.

Orientalizm występował już w kulturze starożytnej. W średniowieczu, gdy Daleki Wschód był słabo znany uznawano go za bajeczną krainę szczęśliwości i dostatku. Wschód występuje bardzo często w romansie średniowiecznym, a także w barokowej epice.

W literaturze oświecenia zainteresowanie Wschodem zyskało nową postać. Wschód służył w niej jako zwierciadło cywilizacji, widać to szczególnie np. w Listach perskich Monteskiusza, powiastkach Woltera oraz twórczości Potockiego. Liczne motywy orientalne w sztuce, literaturze i zdobnictwie stanowiły w kulturze oświecenia element preromantyczny.

Druga połowa XVIII w. przyniosła szczególnie w Niemczech szybki rozwój orientalistyki i zainteresowania Wschodem. Powstały liczne przekłady z literatur orientalnych. Rozwój wiedzy o cywilizacjach Wschodu przyczynił się do upowszechnienia orientalizmu w literaturze romantycznej. Orientalność umożliwiała kreację pożądanych przez romantyków walorów literackich, lokalnego kolorytu, niepospolitego bohatera, odmiennego, tajemniczego i nieznanego świata. Obok ludowości, orientalizm stał się jednym z głównych atrybutów literatury romantycznej, znajdując wyraz w krytyce literackiej F.Schlegla i w twórczości wybitnych pisarzy epoki: Goethego (Dywan Wschodu i Zachodu), Byrona (Giaur), W.Hugo, w literaturze polskiej Adama Mickiewicza (Sonety krymskie), Juliusza Słowackiego (Ojciec zadżumionych).

W epoce wiktoriańskiej wybitnie silne w kulturze europejskiej były motywy indyjskie. Indiamii interesowali się: Nietzsche, Schopenhauer i Deussen. Wzmogły się one znacznie w okresie modernizmu i symbolizmu, łącząc się z ezoteryzmem i spirytualizmem. W polskiej literaturze przełomu XIX i XX wieku, orientalizm widoczny jest szczególnie w twórczości Antoniego Langego, Leśmiana, Wincentego Koraba-Brzozowskiego, Wacława Rolicz-Liedera.

Spinoza otrzymał ofertę objęcia katedry filozofii na uniwersytecie w Heidelbergu pod warunkiem niewyrażania treści antyreligijnych w swych wykładach, propozycję odrzucił. Nie przystał też na prośbę króla Ludwika XIV, który w zamian za zadedykowanie mu jednego z dzieł był gotów dać filozofowi dożywotnią pensję.

Spinoza zmarł w Hadze na gruźlicę. Pozostałe jego dzieła (Etyka w porządku geometrycznym dowiedziona, Traktat o poprawie umysłu, Traktat polityczny, Traktat krótki o Bogu, człowieku i jego szczęśliwości) zostały wydane pośmiertnie.

Jego podejście do problemów filozoficznych polegało na formułowaniu tzw. założeń pisanych w formie matematycznych pewników, generowaniu z nich twierdzeń, dowodzeniu ich na sposób matematyczny i wreszcie konfrontowaniu wniosków z tych twierdzeń ze znanymi sobie faktami. Tę metodę filozofowania nazwał more geometrico, gdyż przypominała ona konstrukcję geometrii Euklidesa, w której z kilku pewników tworzy się całą rozbudowaną naukę. (more…)

Leibniz urodził się w 1646 roku w Lipsku jako syn profesora filozofii miejscowego uniwersytetu. Wstępując na tutejszy Uniwersytet miał 15 lat. Po skończeniu studiów filozoficznych na uniwersytecie w Lipsku i napisaniu rozprawy naukowej pt. De principio individuali (1663), wyjechał bez zgody ojca do Heidelbergu, a potem Jeny, aby studiować nowożytną fizykę, matematykę i prawo. Po powrocie do rodzinnego Lipska przez jakiś czas pracował na uniwersytecie, ale praca ta nie satysfakcjonowała go. Po uzyskaniu tytułu doktora praw na podstawie rozprawy “De casibus perplexis in jure” (1667), wstąpił do służby dyplomatycznej i został wysłany na dwór Ludwika XIV. (którego usiłował skłonić do wyprawy na Egipt) oraz do Londynu. Swój pobyt w Paryżu (1672-1676) wyzyskał także dla spraw naukowych, nawiązując stosunki z uczonymi francuskimi. Na ten czas przypada wynalezienie przez niego rachunku różniczkowego i całkowego, ogłoszonych w rozprawach: “Nova methodus pro maximis et minimis” (1684) i “De geometria recondita et analysi indivisibilium atque infinitorum” (1686). Gdy książę Hanoweru, Georg Ludwig, rozpisał konkurs na swojego osobistego asystenta, Leibniz zdecydował się wziąć w nim udział. Po jego wygraniu stał się wieloletnim asystentem księcia, którą to funkcję sprawował aż do śmierci. Od r. 1676 sprawował obowiązki bibliotekarza i historiografa przy dworze hanowerskim. W tym okresie napisał: “Codex juris gentium diplomaticus” (1693-1700), “Accesiones historicae” (1698-1700), “Scriptores rerum Brunsvicensium illustrationi inservientes” (1707-1711). Pełnił też rolę nauczyciela jego dzieci oraz jeździł po całej Europie z tajnymi misjami dyplomatycznymi. Dzięki licznym podróżom i wizytom na dworach całej Europy miał okazję poznać wszystkich ważniejszych filozofów i naukowców swoich czasów.

Przyjaźnił się z Baruchem Spinozą. Jego wielkimi adwersarzami byli między innymi: Wolter (Kandyd jest satyrą, która wyśmiewa ideę najlepszego z możliwych światów) oraz Newton, z którym prowadził publiczny spór o to, kto jest twórcą rachunku różniczkowego.
(more…)